İnsanlığımı Yitirirken Kitabından Alıntılar

"Dış dünyaya durmaksızın gülümseyen yüzümü gösterirken, iç dünyam ölüydü."

“Anlaşılmaz, rahatsız edici bir huzursuzluk büyüyordu içimde.”

"Yine de bir insanın gülümsemesinden farklıydı. Bir şey eksikti. Kanın ağırlığı mı desem, hayatın acısı mı desem bilemiyorum. Özsüz gibiydi, bir kuşun değil, bir kanadın hafifliği gibi. Gülümseyen boş beyaz bir sayfa gibi. Yani tepeden tırnağa sahte hissettiriyordu insana."

"Acı çekenler başkalarının acı çektiğini hissederler."

"Gerçek korkak mutluluktan bile korkar."

"Yavaş yavaş dünyayı olduğu gibi görmeyi öğreniyordum."

"Mutlu muyum? Aslında küçüklüğümden beri insanlar sürekli şanslı biri olduğumu söylüyor ama bana sorarsanız cehennemde gibi hissediyorum, bana şanslı olduğumu söyleyenlerse benimkiyle kıyaslanamayacak ve ölçülemeyecek kadar mutlu görünüyorlar."

"Affetme ya da affetmeme meselesi değildi. Yoshiko'nun insanlara güvenmek gibi bir yeteneği vardı. Onlardan şüphe duymayı bilmiyordu. İşte trajedi de burada yatıyordu."

"Görünürde her zaman gülümsüyor olsam da içeride çaresiz bir mücadeleyle debeleniyordum."

"Beni dilsiz bırakan vahşi, eski bir korku. O gece saçlarım ağarmaya başladı. Her şeye olan güvenimi kaybettim. Herkesten şüpheleniyordum. Dünyanın işleyişinde tüm umut, sempati ya da neşe kavramlarına sonsuza kadar yabancılaştım. Bu gerçekten hayatımda belirleyici bir andı."